Groot gat

Voor de 46e keer trok ik de wc die ochtend door, en nadat ik mijn broek weer had opgehesen gooide ik me weer bibberend in de armen van mijn man om voor de ongeveer schat ik zo’n beetje de 802e keer deze afgelopen dagen aan hem te vragen of hij dacht dat het zeer ging doen.
Geduldig en op kalmerende toon zei hij voor de 803e keer…nee hoor dat denk ik niet, het valt best wel mee, achteraf kom je fluitend naar buiten.
Dit vond ik helemaal niet grappig en kon er niet om lachen want iedereen weet dat je na een verdoving bij de tandarts niet kan fluiten.
Ja maar ik durf niet, ik wil niet, jammerde ik verder.
Je zal wel moeten, je hebt niks te willen, vrees ik zei hij, (ook voor de 803e keer)

Even werd ik afgeleid door de deurbel, ik deed de voordeur open en er stonden twee mannen voor de deur, keurig strak in een pak met stropdas en beide hadden ze een map in hun handen.
Goedemorgen..riepen ze in koor, heeft u even tijd voor een enquéte??
Sorry.. maar ik heb geen strippers besteld, en bovendien mijn hoofd staat er nu helemaal niet naar, ik ben al dagen aan de schijt, ik heb een groot gat…onder mijn kroon dan, ik moet zo naar de tandarts.
Waarschijnlijk heeft mijn man jullie besteld om mij wat afleiding te bezorgen, maar laat maar hoor, ik ben nu veel te zenuwachtig, en ik heb geen tijd want ik moet weer naar de wc.
Als jullie het niet erg vinden dan doe ik nu de deur dicht, dus daaag, en ik deed de deur weer dicht.
Later zag ik dat de twee in pak deur aan deur gingen vanwege een of ander verkoop dinges aansmeer praatje, dus het waren geen strippers achteraf, maarja wist ik veel.
Bij de tandarts aangekomen zag ik de assistente al achter de balie zitten, goedemorgen..riep ze vrolijk.
Dat meen je niet dacht ik, goedemorgen? goedemorgen?
Het is helemaal geen goedemorgen, het is een klotemorgen, en ik heb al helemaal geen reden om vrolijk te doen, ik zit met een groot gat onder mijn kroon, waarvan ik bijna zeker wist dat deze morgen voor mij een traumatische morgen wordt met veel pijn en ellende, ik bofte als ik niet in de behandel stoel ter plekke in mijn broek zou schijten, en voor de zekerheid had ik een instap luierbroek aangedaan om zeker te weten dat ik niet door zou lekken aan alle kanten.
Voor mij stond een moeder een afspraak te maken voor de volgende keer voor haar zoontje die geboord moest worden, (hij had een mooie gekleurde ballon gekregen) eens even kijken zei de assistent volgende week dinsdag om 3 uur?
Ja hoor zei de moeder dan hebben we twee vliegen in 1 klap, ik moet dan naar boven naar de mondhygiéniste en hij kan dan ondertussen geboord worden, dat kan hij wel alleen hoor hij is al 9.
Ik dacht..ALLEEN ?? HIJ IS AL 9??
Jeetje mina ik had met mijn leeftijd al oma kunnen zijn en mijn man moet mee naar binnen en het liefst ook nog mijn beste vriendinnen, voor mentale steun en als coach, om me door deze ellende te slepen.
Neem maar even plaats in de wachtkamer hoor zei de assistente vriendelijk tegen mij.
hup ik naar boven, en nadat ik daarboven in dat hok ongeveer 300 keer heen en weer had geijsbeerd werd mijn naam door de intercom geroepen dat ik plaats kon nemen in kamer 2.
Ik gaf een luide gil, keek verwilderd naar mijn man, trok hem omhoog uit de stoel en riep, kom op je moet mee naar binnen.
De tandarts en de assistente stonden me al op te wachten toen ik binnenkwam, ze zullen wel gedacht hebben, oh nee daar heb je haar weer.
Het was altijd hetzelfde ritueel, eer dat de tandarts met mij kon beginnen was hij een half uur verder,
Omdat hij altijd een half uur nodig had om me moed in te praten en te kalmeren
Doet het zeer denkt u? vroeg ik met bibberende jankstem
Nee hoor dat valt best wel mee, en mocht het wel zo zijn dan steekt u uw vinger op en krijgt u een verdoving.
Oke is goed…Doet het zeer denkt u? vroeg ik weer met bibberende jankstem.
Nee hoor dat valt best wel mee, en mocht het wel zo zijn dan steekt u uw vinger op en krijgt u een verdoving.
Oke is goed…Doet het zeer denkt u? vroeg ik weer met bibberende jankstem.
Nee hoor dat valt best wel mee, en mocht het wel zo zijn dan steekt u uw vinger op en krijgt u een verdoving.
Nouja zo ging het nog een keer of 30 en toen gingen we beginnen.
Mijn man stond aan de ene kant naast mijn zijde en ik wilde eigenlijk dat mijn bff aan de andere kant van mijn zijde stond, en Timo mijn monchichi aap uit de jaren 70 in mijn armen lag, maarja die mocht ik niet meenemen van mijn man omdat hij vond dat hij er dan raar op aan werd gekeken.
Dus daar lag ik dan zonder Timo en zonder mijn bff, maar wel met mijn man, dat is in ieder geval nog iets.
Gaat het nog? vroeg de tandarts..
Maar ik kon amper antwoorden aangezien mijn bek vol tampons gepropt was om het bloeden op te vangen ofzo.
Er biggelde een traantje uit mijn oog van geluk, het deed geen zeer, en dat zonder verdoving.
Na een half uur was ik klaar, wat vond ik mezelf een grote meid.
Daag tot ziens zei de tandarts, en hield de deur van de behandelkamer voor me open om me eruit te laten.
Enigszins was ik teleurgesteld, ik had verwacht dat ik ook een ballon kreeg maar dat was niet het geval.
Ik sprong opgelucht bij mijn man op de scooter, zo blij dat ik mijn luier had weten schoon te houden, en dat het achteraf mee viel en geen pijn deed.
Fluitend zat ik de hele weg achterop de scooter, tot hij zei…hou nou maar je kop, schei uit met dat gefluit.
Maar ik herinnerde hem eraan dat hij degene was die zei dat ik fluitend naar buiten zou komen, en aangezien ik geen verdoving had gekregen
zou ik fluiten ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s